Ungir háskólanemar sinna áhugaverðum verkefnum

Ungir háskólanemar á skrifstofu Síldarvinnslunnar. Talið frá vinstri: Ásgeir Heimisson, Sylvía Kolbrá Hákonardóttir, Sigurður Steinn Einarsson og Elvar Ingi Þorsteinsson. Ljósm. Hákon Viðarsson.Það er óvenju fjölmennt á skriftstofum Síldarvinnslunnar í Neskaupstað um þessar mundir. Ástæðan er sú að fjórir ungir háskólanemar vinna þar að athyglisverðum verkefnum sem tengjast sjávarútvegi og fylgir þeim eðlilega líf og fjör. Hér verður stuttlega gerð grein fyrir námsmönnunum og verkefnum þeirra:

Elvar Ingi Þorsteinsson er að vinna lokaverkefni við Viðskiptaháskólann í Árósum. Verkefnið fjallar um möguleika þurrkaðs kolmunna á kínverskum mörkuðum. Markaðssvæði í Kína eru könnuð og farið yfir markaðsaðstæður á hverju svæði. Hafa verður í huga í þessu sambandi að efnahagur fólks batnar hratt á ýmsum svæðum í Kína og þar er mikil eftirspurn eftir þurrkuðum fiski. Elvar kom heim til Neskaupstaðar í janúar og hefur síðan unnið að lokaverkefninu ásamt því að kanna möguleika á síldarmörkuðum í Austur-Evrópu fyrir Síldarvinnsluna.

Sigurður Steinn Einarsson og Sylvía Kolbrá Hákonardóttir vinna að verkefni sem felur í könnun á því hvernig best verður staðið að þurrkun á kolmunna. Sigurður Steinn er að ljúka námi í sjávarútvegsfræðum frá Háskólanum á Akureyri og Sylvía Kolbrá stundar slíkt nám við sama skóla. Um þessar mundir er verið að þýða upp sjófrystan kolmunna og gera þau tilraunir með flökun á honum og síðan þurrkun.  Verkefnið er styrkt af Rannís og samstarfsmaður þeirra tveggja er Snorri Halldórsson sem stundar meistaranám í sjávarútvegsfræðum við Háskólann í Tromsö í Noregi. Auk þessa verkefnis eru þau Sigurður Steinn og Sylvía Kolbrá að vinna að undirbúningi sjávarútvegsnáms fyrir grunnskólanema sem byggt yrði á reynslunni sem fékkst af Sjávarútvegsskóla Síldarvinnslunnar á síðasta ári.

Ásgeir Heimisson er nemi í hagfræði við Háskóla Íslands og vinnur að verkefni sem felur í sér könnun á umsvifum sjávarútvegsins á Austfjörðum og samfélagslegum áhrifum hans. Á síðasta ári vann Ásgeir sambærilegt verkefni fyrir Faxaflóahafnir og vöktu niðurstöður þess verulega athygli. Verkefni Ásgeirs er kostað af Útvegsmannafélagi Austfjarða og Fjarðabyggðarhöfnum og unnið í samstarfi við Austurbrú.


Kolmunnaveiðin gengur heldur treglega

Birtingur NK. Ljósm. Þorgeir BaldurssonBirtingur NK er á landleið með 1400 tonn af kolmunna og verður í Neskaupstað um klukkan tvö í dag. Heimasíðan hafði samband við Steinþór Hálfdanarson skipstjóra og spurði hvernig túrinn hefði gengið. „Þetta er búinn að vera langur túr,“ sagði Steinþór. „Við héldum til veiða 10. maí þannig að túrinn er 11 dagar. Rúmir tveir dagar fara í stím en flestir sjá að því fer fjarri að þarna sé um kraftveiði að ræða. Veiðisvæðið er í færeysku lögsögunni, vestur og suðvestur úr Suðurey. Það hefur alls ekki verið mikið af fiski á miðunum og skipin hafa því leitað nokkuð út fyrir veiðisvæðið en afar lítið fundið. Við toguðum oft í um 20 tíma í þessum túr og vorum að fá 300 tonn mest og allt niður í 70 tonn. Við gerum ráð fyrir að halda aftur til veiða strax að lokinni löndun. Það verður að berja á kvótanum“, sagði Steinþór að lokum.

Byggingaframkvæmdir við pökkunarstöð ganga vel

Bygging pökkunarstöðvarinnar gengur vel.  Ljósm. Hákon ViðarssonByggingaframkvæmdir við nýja pökkunarstöð fiskiðjuversins ganga vel.  Lokið er við að steypa grunn hússins og er verið að setja upp mót til að steypa veggi. Jafnframt er unnið við lagnir og að ganga frá jarðvegi undir plötu. Áætlað er að byggingin verði tilbúin til notkunar um eða uppúr mánaðamótunum júní – júlí eða áður en makríl- og síldarvertíð hefst.

Hin nýja bygging er 1000 fermetrar að stærð og áföst fiskiðjuverinu. Afurðum fiskiðjuversins verður pakkað í henni og þar verður komið fyrir kassavélum og brettavafningsvélum. Pökkunarstöðin er mikilvægur liður í því að auka afköst fiskiðjuversins sem stefnt er að í framtíðinni.

Það er Nestak hf. sem er aðalverktaki við byggingarframkvæmdirnar en Haki ehf. sér um jarðvegsframkvæmdir. Verkfræðstofan Mannvit annast hönnun byggingarinnar og eftirlit með framkvæmdunum. 


Fáninn af Goðanesi kominn heim

Birgir Sigurðsson veitir fánanum af Goðanesi móttöku. Ljósm. Smári GeirssonSl. þriðjudag, hinn 13. maí, kom sextíu manna hópur Færeyinga til Neskaupstaðar. Í hópnum voru margir gamlir togarasjómenn sem verið höfðu á íslenskum togurum á sínum tíma. Færeyingarnir komu með Norrænu til Íslands en til slíkra hópferða hefur verið efnt árlega sl. fimm ár. Sá sem hefur skipulagt ferðirnar að undanförnu er Mortan Johannessen, en hann er í hópi þeirra Færeyinga sem réðust á íslenska togara á sjötta áratug síðustu aldar og hann á enn góða vini á Íslandi sem voru með honum til sjós á þeim tíma.

Færeyingarnir komu að þessu sinni til Neskaupstaðar færandi hendi. Meðferðis höfðu þeir íslenska fánann af togaranum Goðanesi frá Neskaupstað sem strandaði við Færeyjar 2. janúar 1957 og krók af krókstjaka sem rak á land eftir strandið. Fánann fundu menn á sjófuglaveiðum á Skálafirði skammt frá strandstaðnum tveimur mánuðum eftir slysið. Fáninn og krókurinn voru afhentir Minjasafninu í Neskaupstað við hátíðlega athöfn í safnahúsinu þar sem nokkrir gamlir norðfirskir togarajaxlar voru viðstaddir.Birgir Sigurðsson fyrrverandi skipstjóri veitti þessum merku gripum móttöku en Birgir er bróðir Péturs Hafsteins Sigurðssonar  sem var skipstjóri á Goðanesinu þegar það strandaði en Pétur var sá eini sem fórst með skipinu.

Goðanes, sem var í eigu Bæjarútgerðar Neskaupstaðar, strandaði á blindskerjum sem nefnast Flesjar en þau eru í mynni Skálafjarðar. Erindi skipsins til Færeyja var að sækja þangað færeyska sjómenn sem ráðnir höfðu verið á það. Þungur sjór var þegar togarann tók niðri og braut stöðugt á honum. Fljótlega komu færeyskir bátar á vettvang og hófust björgunaraðgerðir þá þegar. Eftir að hafa komið björgunarlínu um borð í hið strandaða skip gekk björgun greiðlega um tíma. En þegar átjándi skipverjinn var á leið frá skipinu í björgunarstól brotnaði það í tvennt og tók þá afturhlutinn að síga hratt í djúpið en mennirnir sex sem eftir voru um borð höfðust við á honum. Fljótlega hvarf afturhluti skipsins undir yfirborð sjávar en færeyskum bátum tókst að bjarga öllum þeim sem þar höfðu verið nema Pétri Hafsteini Sigurðssyni skipstjóra.

Þegar gripirnir voru afhentir í Safnahúsinu lýstu Færeyingar í hópnum strandi Goðaness sem ógleymanlegum atburði. Unnt var að fylgjast með björgunaraðgerðum úr landi og höfðu allir miklar áhyggjur af því hvernig mönnunum á Goðanesinu myndi reiða af. Andrúmsloftið var spennuþrungið og  íbúunum í nágrenni strandstaðarins varð ekki svefnsamt kvöldið 2. janúar og aðfaranótt 3. janúar 1957. Hugur þeirra var hjá mönnunum um borð í hinu strandaða skipi.

Norðfirðingum þykir ákaflega vænt um að fá til varðveislu umrædda gripi af Goðanesinu en vitað er um fleiri gripi úr flakinu sem varðveittir eru í Færeyjum.